Tiberis cunctis sodalibus, impriis autem Conso amico suo sal.

colloquiis nostris paulo maiora petamus!
deseruisse iuvat verba soluta modis!
temptemus numeros, condamus carmina, amici !
carmine mulcentur corda animique hominum.
carminibus veteres laudabant resque hominesque,
carmine dignus erat luctus amorque suo.
rem sane magnam et difficilem aggrediamur, amici,
ingenioque opus est. sed pretium est operae.
ergo quisquis adest contendat versibus aptis,
ut, quaecumque velit, carmine dicta fuant.

valete!

o, iuuat, o tiberis, lepidos componere uersus.
sed nostrum uates quis, mihi dic, tiberis!

salve, Conse redux , excellentissime amice.
versus hos lepidos quis faciat nisi tu ?

Consum a condendo ipse fateris nomen habere,
nominis est proprium condere versiculos.

aptior est nemo, qui talia scribere possit,
qui possit versus condere, crede mihi.

sed, ne illi studeas quasi solus et unicus arti,
ne timeas ! tibi enim semper ego ipse adero.

quantae molis erat carmen tibi condere, uates!
durius id quanto est sed mihi nunc misero!

Tiberis Conso poetae ingeniosissimo sal.

modo ad versus tuos respondebam, sed - heu - eos prius delevisti.
tamen id, quod dicere in animo habui, proponere velim:

non imitari Vergilium, mi Conse, necesse est,
Nasonis quoque erit non imitabilis ars.

sunt et nostra aetate poetae, qui bene condant
carmina et antiquis versiculos numeris.

exercenda mihi , quam norunt , esse videtur
ars , laudandus item illius artis amor.

nimia ne exspectes ! sed non contemnere debes
istos versiculos heu leves atque humiles.



sed iam timeo, ne nimiam vobis molestiam feram..

Tiberis Conso , amico suo humanissimo, p.s.d.

ecce versus novissimi carminis illius Conradi F. Meyer (de pedibus in igne submersis), quos vitiis metricis carere absque te approbatum iri spero...


aura silet ventique tacent equitantibus illis
per nemus ; abruptis via plena est turbine ramis.
mane canunt volucres, quasi somnia continuarent ;
candidae eunt placide clarum super aethera nubes:
angeli ut excubiis actis redeunt nocturnis.
exhalatur odor fusco terrenus ab agro.
planities patuit. iam vomere rura coluntur.
furtim eques illum respiciens “moderatus es”, inquit,
“ac sapiens, ut qui me noveris inservire
regi amplo. valeas. scito numquam me rediturum.”
"verumst. regi amplo ! cui munera dare hodierna
paene erat officium gravius . nam a te scelerate
interfecta mea est uxor.vivis tu etiamnunc .
sed « vindicta mea est » dominum dixisse memento."

vale !

ADMIROR HOMINES POTENTES VERSICULIS LOQUI;
OMNES CONEAMUR! IAM DUO VATES ADSUNT.

EXIMIA VATES TIBERIS QVOS SCRIPSERAT ARTE
VERSVS MIRATVS CVM LEGEREM STVPVI.

----------------------------------------------------------------------

Obiter dictum:
v. 8: „furtim eques“: Nonne hiatus est? Quem quidem a te, optime mi amice, consilio cogitateque admissum esse suspicor.

Quam felicissimum tibi exopto diem Solis.

Tiberis Conso artis metricae peritissimo sal.

pro pudor! nam fateor me istum hiatum minime consilio ac cogitatione posuisse, immo litteras "-im" non elidi pro certo habui.
leges metricae mihi repetendae esse videntur...
sed errorem iam correxi .

utinam tu quoque diem dominicam quam iucundissime agas !

bene vale.

me debet, amici doctissimi, quadam ratione exprimere gratiam meam pro vestro opere in isto foro sperans ut meo canticulo vobis non sim contrarius.

vobiscum, amici, libenter sum,
saepe ambulans in foro,
quamvis scripturae non doctus sum,
multa opera ignoro.
in congregatione allectus sum -
meos comites nunc oro:
si pertinax petens subsidium sum,
indulgeant mihi moro.

carmines tantissime amo, et poemata comica et carmina capilli erigenta delector.
auribus amabile sonor aequs finalis versi sit...
carmen factum ab me ipsa sequitur.

demum ver hic incipit
imbrem lenem misit
borreli laeti pascuntur
corpore meo fruuntur
tela telis sequuntur
bellum est indictum
legio auxiliorum
Cefuhexalis adsit
misere hoc corpus
praeda borreliorum
hosti fuit pratus
spero arva rosa
de bello recreatura
damna collateralia
fore minimalia
sed dico amicis
cum fiat aprilis
laetius saltare
citius me currere
per silvas lustrare
quam prima videbitis

interpretationem versi Roberti Gernhardtis brevissimi conor:

ab mago rattus magice
mutatur rodens erit

versus iam caret sonore aequo finale

Carmina vestra, amicae litteratissimae, detersis quibusdam maculis clarius exsplendescere posse reor; neque tamen „rebus sic stantibus“ quisquam nostrum erit, quin magnam ex iis capiat voluptatem. Pergite porro!

Conse mi,

gratiam ago propter laudem atque admonitionem adfabilem. velles me dicere ubi errata sunt ut corrigam meum canticulum?

tibi
Apollonios

o misere conse!
maculi mei etiam tibi pergendi esse videri.
vita brevis, ars lunga

tibi, conso gratioso, gratias ago

Consus noster me adiuvabat! gratiam ago.

dumtaxat aliquantulum vanus sim - ecce poemam correctum:

vobiscum, amici, libenter sum,
saepe ambulans in foro,
quamvis scripturae doctus non sim;
multa opera ignoro.
in congregationem allectus sum –
caros comites nunc oro:
si pertinax in subsidio petendo sum,
indulgeant mihi moro.